Koło młyna, koło brodu [1]

Koło młyna, koło brodu (2)
Pyło dwa hołuby wodu.
Napyłysja, połynuły, (2)
Kryłeczkamy strepenuły.
Kryłeczkamy strepenuły, (2)
Za kochannja spom’januły.
Hore tomu, chto ljubytsja, (2)
Jak deń, tak nicz wse żurytsja.
Iz konyka ne zlizaje, (2)
Niżok z stremen ne wyjmaje,
Powid z ruczok ne spuskaje, (2)
Do diwczyny pojiżdżaje...
Oj pryjichaw pid wikonce: (2)
– Dobryweczir, moje serce!
Oj czy ty spysz? Czy szczo robysz, (2)
Czom do mene ne howorysz?
– Jak że ż meni howoryty? (2)
Łeżyt neljubu bude byty.
– Oj, diwczyno moja ljuba, (2)
Widsuńsja ż ty wid neljuba,
Widsuńsja ż ty wid neljuba, (2)
Wb’ju neljuba, jak hołuba.
– Oj, czy wdarysz, czy ne wdarysz, (2)
Tilko mene żyttja zbawysz!
Oj, czy włuczysz, czy ne włuczysz, (2)
Tilko mene z nym rozłuczysz!
– Oj, czy wdaru, czy ne wdaru, (2)
Taky tebe żyttja zbawlju.
Oj, czy włuczu, czy ne włuczu, (2)
Taky tebe z nym rozłuczu.
Oj, udaru ne pomału, – (2)
Pokotytsja aż pid ławu!